Szlarnik długodzioby
Zosterops gibbsi[1] | |||
Dutson, 2008 | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Rodzina | szlarniki | ||
Rodzaj | Zosterops | ||
Gatunek | szlarnik długodzioby | ||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
|
Szlarnik długodzioby[3] (Zosterops gibbsi) – gatunek małego ptaka z rodziny szlarników (Zosteropidae). Występuje endemicznie na wyspie Vanikoro (Wyspy Salomona). Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia
Nazwa gatunkowa gibbsi upamiętnia Davida Gibbsa, który odkrył szlarnika długodziobego. Brytyjski ornitolog i weterynarz Guy Dutson w dniu 11 listopada 1997, na wysokości 5 m n.p.m., zebrał holotyp; była to dorosła samica. Okaz został przesłany do Muzeum Historii Naturalnej w Tring w Wielkiej Brytanii; otrzymał numer 2003.5.3. Zebrano również trzy paratypy: samicę i dwa samce. Nie pobrano próbek tkanki. Gatunek wyodrębniono na podstawie następującego zestawu cech[4]:
- brak białej obrączki ocznej (jest szara)
- znacznie dłuższy dziób niż u innych przedstawicieli Zosterops
- dziób czarny z nasadą o barwie rogu
- nogi i stopy różowopomarańczowe
- żółtawa broda
Wyżej wymienione cechy nie występują u innych szlarników w takiej kombinacji i nie występują w ogóle u innych melanezyjskich przedstawicieli rodzaju Zosterops, nawet u prawdopodobnie najbliżej spokrewnionego szlarnika jednobarwnego (Z. sanctaecrucis)[4].
Morfologia
Dziób czarny, jedynie u nasady o barwie rogu. Kąciki dzioba różowopomarańczowe. Wnętrze dzioba jasnoszare. Tęczówki rudobrązowe. Dokoła oka naga szara obrączka oczna. Kolor nóg różowopomarańczowy do płowego. Wierzch ciała cytrynowooliwkowy z brązowym odcieniem na pokrywach nadogonowych. Lotki szarobrązowe, sterówki ciemnoszarobrązowe z żółtymi obrzeżeniami chorągiewek zewnętrznych. Podobne obrzeżenia posiadają też lotki II i III rzędu. Spód ciała jasnożółty, broda wyraźnie żółta. Pokrywy podskrzydłowe białawe[4].
Wymiary
Wymiary podano w milimetrach[4].
Okaz | Dziób | Skok | Skrzydło | Ogon |
---|---|---|---|---|
Holotyp | 16 | 19 | 67 | 42 |
Paratyp 1 | 16 | 19 | 69 | 43 |
Paratyp 2 | uszkodzony | 19 | 57 | 43 |
Ekologia
Szlarnik długodzioby żywi się stawonogami, które zbiera z liści i gałęzi drzew, oraz drobnymi owocami[2].
Wszystkie ze złapanych okazów (początek listopada) miały plamę lęgową[4].
Status
IUCN nieprzerwanie od 2009 roku uznaje szlarnika długodziobego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Gatunek uznawany jest za pospolity powyżej 700 m n.p.m., a znacznie mniej pospolity na nizinach. Według ostrożnych szacunków liczebność populacji może się mieścić w przedziale 20–50 tysięcy osobników. Ptak ten wydaje się do pewnego stopnia tolerować degradację lasów. Prawdopodobnie największym zagrożeniem dla gatunku jest obecność introdukowanych ssaków, choć wydaje się on z powodzeniem koegzystować z zawleczonymi tu szczurami, a prawdopodobieństwo sprowadzenia na wyspę innych inwazyjnych gatunków jest niewielkie ze względu na obecny brak ruchu komercyjnego[2].
Przypisy
- ↑ Zosterops gibbsi, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b c Zosterops gibbsi, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Zosteropidae Bonaparte, 1853 - szlarniki - White-eyes (wersja: 2021-01-14). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-08-06].
- ↑ a b c d e Guy Dutson. A new species of White‐eye Zosterops and notes on other birds from Vanikoro, Solomon Islands. „Ibis”. 150, s. 698–706, 2008.