Strefowa liczba falowa
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/500mb_geopotential_height_wavenumber_4_Rossby_wave_%28planetary_waves%29_pattern._October_9-21%2C_2010_daily_average.jpg/400px-500mb_geopotential_height_wavenumber_4_Rossby_wave_%28planetary_waves%29_pattern._October_9-21%2C_2010_daily_average.jpg)
Strefowa liczba falowa (zonalna liczba falowa, liczba fal) – w meteorologii bezwymiarowa liczba opisująca liczbę długości fal mieszczących się wzdłuż równoleżnika na danej szerokości geograficznej wokół Ziemi[1].
gdzie:
- – długość fali,
- – promień Ziemi,
- – szerokość geograficzna.
Strefową liczbę fal określa się zazwyczaj na mapach geopotencjału górnych poziomów atmosfery (np. 500 mb) poprzez identyfikację liczby zatok niskiego ciśnienia oraz klinów wysokiego ciśnienia.
Fala o strefowej liczbie falowej 1 („fala numer 1”) ma jeden klin i jedną zatokę dookoła Ziemi. Fala „numer 2” ma 2 kliny i dwie zatoki wokół Ziemi.
Strefowa liczba falowa 0 odpowiada przepływowi strefowemu (wiatry wiejące z zachodu na wschód lub ze wschodu na zachód). Taki przepływ jest z definicji symetryczny wokół osi Ziemi. Fale 1 – 5 klasyfikuje się jako długie fale planetarne (długość powyżej ok. 4000 km) i są utożsamiane w literaturze meteorologicznej z planetarnymi falami Rossby’ego. Fale z liczbami strefowymi większymi niż 5 są falami krótkimi i mają długość od 1000–4000 km[2]. Krótkie fale poruszają się często wokół zatok i klinów długich fal[3].
Zobacz też
- liczba falowa