Live in Central Park, NYC
Wykonawca albumu koncertowego | ||||
King Crimson | ||||
Wydany | kwiecień 2000 | |||
---|---|---|---|---|
Nagrywany | 1 lipca 1974 | |||
Gatunek | rock progresywny | |||
Długość | 74:00 | |||
Wydawnictwo | Discipline Global Mobile | |||
Producent | David Singleton, Robert Fripp | |||
Oceny | ||||
Album po albumie | ||||
|
Live in Central Park, NYC 07-01-74 – album koncertowy King Crimson, wydany w kwietniu 2000 roku nakładem Discipline Global Mobile jako CD. Ukazał się on jako nr 10. w serii wydawniczej „The King Crimson Collectors' Club”[1].
Historia albumu
W marcu 1974 roku King Crimson wyruszył w trasę koncertową, najpierw po Europie, a później po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Trasa zakończyła się występem zespołu w nowojorskim Central Parku. Jego ówczesny skład tworzyli: Robert Fripp, David Cross, Wetton i Bill Bruford. David Cross odszedl po zakończeniu trasy[2]. Podczas koncertu zespół wykonał, nie licząc „21st Century Schizoid Man”, głównie materiał z albumów: Larks’ Tongues in Aspic, Starless and Bible Black i Red[3].
Lista utworów
Lista i informacje według Discogs[1]:
1. Walk On... No Pussyfooting 2:11 2. 21st Century Schizoid Man 7:58 3. Lament 4:49 4. Exiles 7:53 5. Improv: Cerberus 8:27 6. Easy Money 6:26 7. Fracture 11:20 8. Starless 12:31 9. The Talking Drum 5:30 10. Larks' Tongues In Aspic: Part 2 6:55 1:14:00
Do albumu dołączono 12-stronicową książeczkę.
Nagrano na żywo podczas Schaefer Music Festival 1974, Wollman Rink, Central Park, Nowy Jork, USA, 1 lipca 1974 roku.
Muzycy
- Robert Fripp – gitara, melotron, pianino elektryczne
- David Cross – skrzypce, melotron, pianino elektryczne
- John Wetton – gitara basowa i śpiew
- Bill Bruford – perkusja, instrumenty perkusyjne
Produkcja
- projekt (okładki) – Hugh O'Donnell
- edycja cyfrowa – Alex R. Mundy
- produkcja – David Singleton, Robert Fripp
Odbiór
Opinie krytyków
Recenzje | |
---|---|
Publikacja | Ocena |
AllMusic | ![]() |
Prog Archives | ![]() |
Teraz Rock | ![]() |
Eetu Pellonpaa z magazynu Prog Archives uważa, że ten skład zespołu najlepiej wybrzmiał w „21st Century Schizoid Man”. Równie wysoko ocenił kolejne utwory: „Lament” – „dobra wersja utworu”, „Exiles” – „najlepsze momenty tego albumu” i „Starless” – „naprawdę wybitny występ”. Ostatecznym hitem nazwał klasyczne połączenie „The Talking Drum' z „Larks' Tongues In Aspic: Part 2”,. Jedyne zastrzeżenia recenzent miał do jakości dźwięku, którą określił jako „przeciętną”[4].
Według Lindsaya Planera z AllMusic „podczas gdy nagranie jest bardzo dobre – nie świetne – porywające, muzyczne wybryki zespołu z nawiązką rekompensują wszelkie braki w wierności dźwięku”, a „zespół ten można porównać do jednego, polirytmicznego organizmu”. Autor zwraca uwagę na twórczy wkład Billa Bruforda i Johna Wettona w interpretację utworów „Exiles” i „Fracture” oraz całego zespołu w „Starless”, w którym osiągnął on „kulminację”, zaś zamykający go instrumentalny jam należy – jego zdaniem – „do najlepszych dzieł zespołowych, jakie powstały pod szyldem King Crimson”[3].
Odmiennego zdania jest Jordan Babula z miesięcznika Teraz Rock: według niego materiał muzyczny brzmi jak „kiepski bootleg, a zespół niekoniecznie był w najlepszej formie” (jako przykłady wymienił „wymęczony” „21st Century Schizoid Man” i „Exiles”). Tym niemniej wyróżnił improwizację „Cerberus” oraz finałowy „Larks' Tongues In Aspic: Part 2”[5].
Przypisy
- ↑ a b King Crimson – Live In Central Park, NYC 07-01-74. Discogs. [dostęp 2024-08-13]. (ang.).
- ↑ Wiesław Weiss. z piekła rodem. „Teraz Rock”. Nr 8, s. 4, sierpień 2005. Warszawa: Orange Media. ISSN 1730-394X.
- ↑ a b c Lindsay Planer: Live In Central Park, NYC '74 – King Crimson. AllMusic. [dostęp 2024-08-13]. (ang.).
- ↑ a b Eetu Pellonpaa: LIVE IN CENTRAL PARK, NYC, 1974: King Crimson. Prog Archives. [dostęp 2024-08-13]. (ang.).
- ↑ a b Jordan Babula. King Crimson. „Teraz Rock”. Nr 8, s. 14, sierpień 2005. Warszawa: Orange Media. ISSN 1730-394X.
- p
- d
- e
Albumy studyjne | |
---|---|
Albumy ProjeKcts |
|
Albumy koncertowe |
|
Wideo |
|
Kompilacje |
|
EP-ki |
|
Powiązane |