Józef Makowiecki
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 1 września 1899 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 września 1939 | ||
Przebieg służby | |||
Siły zbrojne | Wojsko Polskie | ||
Jednostki | |||
Stanowiska | oficer sztabu | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Józef Makowiecki (ur. 1 września 1899 w m. Trepiszczewo, zm. 6 września 1939 pod Brzezinami) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 1 września 1899 w m. Trepiszczewo, w ówczesnym powiecie rosławskim guberni smoleńskiej, w rodzinie Zygmunta i Konstancji z Brodowskich[1].
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. W maju 1922 został przydzielony do Szwadronu Przybocznego Naczelnika Państwa, który w grudniu tego roku został przemianowany na Szwadron Przyboczny Prezydenta Rzeczypospolitej, na stanowisko dowódcy plutonu[2]. W 1926 nie wziął udziału w przewrocie majowym, gdyż leżał chory w szpitalu[3]. W lipcu 1926 został przeniesiony do 1 Pułku Szwoleżerów[4][5]. 19 marca 1928 został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 14. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. Z dniem 4 stycznia 1932 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1931/1933[7][8][9]. Po ukończeniu I roku został wysłany na dwuletni kurs we francuskiej Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu[10]. Z dniem 1 sierpnia 1934, po ukończeniu studiów i powrocie do kraju, otrzymał tytuł oficera dyplomowanego oraz został przydzielony do Sztabu Głównego[11]. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 8. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. W październiku tego roku został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Brygady Kawalerii „Poznań”. W marcu 1939 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu[13]. W tym samym roku został przeniesiony do 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku, lecz już 10 sierpnia został przydzielony do Oddziału III Sztabu Armii „Łódź”[14].
Jako oficer sztabu armii wziął udział w kampanii wrześniowej[15]. 6 września 1939 około godz. 15.00 został wysłany do dowódcy Grupy Operacyjnej „Piotrków” gen. bryg. Wiktora Thommée z rozkazem operacyjnym nr 6 dowódcy armii[16]. Poległ tego dnia pod Brzezinami w walce z dywersantami, jeszcze przed doręczeniem rozkazu[17].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari – pośmiertnie 29 września 1939 przez dowódcę Armii „Łódź” i „Warszawa” gen. dyw. Juliusza Rómmla[15][18]
- Krzyż Niepodległości – 29 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[19]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[20]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”[21][22]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej – 3 marca 1926[23]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Krzyż Kawalerski Orderu Gwiazdy Rumunii[24]
- Medal Zwycięstwa
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-01-13]..
- ↑ Gnat-Wieteska 1992 ↓, s. 16, 26.
- ↑ Gnat-Wieteska 1992 ↓, s. 26.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 26 lipca 1926 roku, s. 229.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 287, 352.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 54.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 258.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 151, 799.
- ↑ Stawecki 1997 ↓, s. 99.
- ↑ Stawecki 1997 ↓, s. 100, 114.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 262, 288.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 71.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 131.
- ↑ Krasucki 1992 ↓, s. 21.
- ↑ a b Rómmel 1958 ↓, s. 378.
- ↑ Rómmel 1958 ↓, s. 136-137.
- ↑ Wróblewski 1975 ↓, s. 172-173, 189.
- ↑ Wróblewski 1975 ↓, s. 386.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 151.
- ↑ Monitor Polski nr 260, poz. 636. 1928-11-10. [dostęp 2022-11-16].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928, s. 413.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 71.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 287.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Zbigniew Gnat-Wieteska: Szwadrony Przyboczne i Szwadron Reprezentacyjny Wojska Polskiego w latach 1919-1948. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 83-85621-01-6.
- Stanisław Krasucki: 16 Pułk Ułanów Wielkopolskich im. Gen. Gustawa Orlicz-Dreszera. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-85621-07-5.
- Juliusz Rómmel: Za honor i ojczyznę. Wspomnienia dowódcy armii „Łódź” i „Warszawa”. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1958.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Piotr Stawecki: Oficerowie dyplomowani wojska Drugiej Rzeczypospolitej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1997. ISBN 83-04-04390-4.
- Jan Wróblewski: Armia „Łódź” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.