Hubarka bengalska
Houbaropsis bengalensis[1] | |||
(Gmelin, 1789) | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | dropie | ||
Rodzina | dropie | ||
Rodzaj | Houbaropsis[2] | ||
Gatunek | hubarka bengalska | ||
Synonimy | |||
| |||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() Zasięg występowania h. bengalensis. Czerwony: występuje, złoty: wyginęła, jasnożółty: przebywa sezonowo | |||
| |||
|
Hubarka bengalska[5] (Houbaropsis bengalensis) – gatunek dużego ptaka z rodziny dropi (Otididae), będący jedynym przedstawicielem rodzaju Houbaropsis[5]. Występuje w północnej części subkontynentu indyjskiego oraz, w niewielkiej liczbie, w Kambodży (głównie w prowincji Kampong Thum). Ze względu na szybki zanik siedlisk lęgowych jest to gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem, a jego populacja w ostatnich latach gwałtownie spada.
Charakterystyka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/75/Bengal_Florican_%28Houbaropsis_bengalensis%29_2470563799.jpg/220px-Bengal_Florican_%28Houbaropsis_bengalensis%29_2470563799.jpg)
- Cechy gatunku
- Samiec w szacie godowej ma charakterystyczne, białe skrzydła, wyraźnie odróżniające się od aksamitnoczarnej głowy, piersi i brzucha. Grzbiet ciała i ogon barwy brązowo-rudej w ciemniejsze cętki. Na kark i na pierś opadają dłuższe, ozdobne pióra. Samica – inaczej niż u większości dropi – jest nieco większa od samca. Podobnie jak u pozostałych gatunków jest ubarwiona bardziej jednolicie w brązoworude, cętkowane na czarno, maskujące pióra. Nogi długie i silne, o żółtej barwie. Stopy, jak u innych dropi, pozbawione kciuka. Hubarka bengalska odzywa się rzadko, zaniepokojona wydaje głośne, metaliczne „czik-czik-czik”. Samce w czasie toków wydają nisko brzmiące buczenie.
Jedynym podobnym gatunkiem jest występująca również w Indiach hubarka długoczuba, choć jest to ptak znacznie mniejszy.
- Wymiary średnie
- Hubarka bengalska nie jest dużym dropiem, osiągając 66–68 cm długości i około 55 cm wysokości. Długość skrzydła 33,8–36,8 cm[6]. Masa ciała mieści się w granicach 1,2–1,5 kg u samców i 1,7–1,9 kg u samic.
- Biotop
- Nizinne obszary trawiaste i stepy porośnięte rozproszonymi krzewami. W odróżnieniu od innych dropi często spotyka się pojedyncze osobniki[6].
- Lęgi
- Od marca do maja trwa sezon godowy, podczas którego tokujące samce wykonują popisowe loty godowe, wzlatując pionowo nad wybranym, dobrze widocznym punktem[7]. Lęgi trwają do sierpnia, gdy młode stają się bardziej samodzielne.
- Gniazdo
- Dołek wygrzebany w ziemi, wśród gęstych traw lub pod krzewem.
- Jaja
- W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając 3 do 5 ciemnych, cętkowanych jaj[7].
- Wysiadywanie
- Wysiadywaniem jaj i opieką nad młodymi zajmuje się samica.
- Pożywienie
- Nasiona wielu roślin, pędy, kwiaty i jagody, a także owady i rzadziej jaszczurki lub mniejsze węże[6].
Systematyka
Miano „hubarki” otrzymały dwa indyjskie gatunki mniejszych dropi. Drugi z nich, hubarka długoczuba (Sypheotides indicus), był wcześniej zaliczany do tego samego rodzaju, jednak dokładniejsze badania skłoniły naukowców do wyróżnienia dwóch monotypowych rodzajów, choć uważanych za blisko spokrewnione[8]. Wyróżniono dwa podgatunki H. bengalensis[9][3]:
- H. bengalensis bengalensis – południowy Nepal do północnych i wschodnich Indii.
- H. bengalensis blandini – południowa Kambodża, południowy Wietnam.
Status i zagrożenia
Hubarka bengalska jest gatunkiem skrajnie zagrożonym wyginięciem[a]. Mimo wysiłków podejmowanych w celu zapewnienia jego ochrony, zarówno w Indiach, w Nepalu jak i w Kambodży populacja tego gatunku wciąż spada. Liczebność jest trudna do oszacowania ze względu na skryty tryb życia tych ptaków i ich płochliwość. Obecnie stan populacji określa się na poziomie 350–1500 osobników[4]. Przyczyną wymierania hubarki jest ubywanie odpowiednio dzikich siedlisk oraz fragmentaryzacja populacji. Hubarka bengalska, w odróżnieniu od wielu innych gatunków dropi nie toleruje długotrwałej obecności człowieka i nie przystosowała się do życia na obszarach regularnie wykorzystywanych rolniczo.
Uwagi
- ↑ W Czerwonej Księdze IUCN do roku 2007 był zaliczany do niższej kategorii zagrożenia EN – „zagrożony”. Teraz jest w kategorii CR – „krytycznie zagrożony”.
Przypisy
- ↑ a b Houbaropsis bengalensis, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Houbaropsis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2013-04-12] (ang.).
- ↑ a b Bengal Florican (Houbaropsis bengalensis). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-06)]. (ang.).
- ↑ a b BirdLife International, Houbaropsis bengalensis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2015-4 [dostęp 2016-05-23] (ang.).
- ↑ a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Otididae Rafinesque, 1815 - dropie - Bustards (wersja: 2015-09-04). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-19].
- ↑ a b c Mały słownik zoologiczny. Ptaki T. I. Przemysław Busse (red.). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 211–212. ISBN 83-214-0043-4.
- ↑ a b George W. Archibald: Żurawiowate (w:) Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 320–321. ISBN 83-85152-34-2.
- ↑ Sylke Frahnert Pitra Christian, Joerns Fickel Dietmar Lieckfeldt. Phylogenetic Relationships and Ancestral Areas of the Bustards (Gruiformes: Otididae), Inferred from Mitochondrial DNA and Nuclear Intron Sequences. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 23, s. 63–74, 2002. PMID: 12182403. (ang.).
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Turacos, bustards, cuckoos, mesites, sandgrouse. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-19]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).