Eumeces
Eumeces[1] | |||
Wiegmann, 1834[2] | |||
![]() Przedstawiciel rodzaju – scynk długonogi (E. schneideri) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | gady | ||
Rząd | |||
Rodzina | scynkowate | ||
Podrodzina | Scincinae | ||
Rodzaj | Eumeces | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Scincus pavimentatus I. Geoffroy Saint-Hilaire, 1827 (= Scincus schneideri Daudin, 1802) | |||
Gatunki | |||
| |||
| |||
|
Eumeces – rodzaj jaszczurek z podrodziny Scincinae w rodzinie scynkowatych (Scincidae).
Zasięg występowania
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w północnej Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji Środkowej[3].
Systematyka
Etymologia
Eumeces: gr. ευμηκης eumēkēs „długi, wielki, wysoki”, od ευ eu „dobry, ładny”; μηκος mēkos „długość, wysokość”[4].
Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki[3]:
- Eumeces algeriensis
- Eumeces blythianus
- Eumeces cholistanensis
- Eumeces indothalensis
- Eumeces persicus
- Eumeces schneideri – scynk długonogi
Przypisy
- ↑ Eumeces, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ A.F.A. Wiegmann: Herpetologia Mexicana, seu Descriptio amphibiorum Novae Hispaniae: quae itineribus comitis de Sack, Ferdinandi Deppe et Chr. Guil. Schiede in Museum Zoologicum Berolinense pervenerunt. Pars prima, Saurorum species amplectens, adiecto systematis saurorum prodromo, additisque multis in hunc amphibiorum ordinem observationibus. Berolini: Sumptibus C.G. Lüderitz, 1834, s. 36. (łac.).
- ↑ a b P. Uetz & J. Hallermann: Eumeces. The Reptile Database. [dostęp 2018-05-18]. (ang.).
- ↑ eumecis, [w:] The Key to Scientific Names, J.A.J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2021-12-27] (ang.).
Bibliografia
- H. Faizi, N. Rastegar-Pouyani, E. Rastegar-Pouyani, R. Nazarov, N. Heidari, B. Zangi, V. Orlova & N. Poyarkov. A new species of Eumeces Wiegmann 1834 (Sauria: Scincidae) from Iran. „Zootaxa”. 4320 (2), s. 289–304, 2017. DOI: 10.11646/zootaxa.4320.2.5. (ang.).