Elwood Cooke
![]() | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 5 lipca 1913 | ||
Data i miejsce śmierci | 16 kwietnia 2004 | ||
Gra | praworęczny, jednoręczny bekhend | ||
Status profesjonalny | 1947 | ||
Zakończenie kariery | 1949 | ||
Gra pojedyncza | |||
Najwyżej w rankingu | 8 (1939) | ||
Roland Garros | SF (1939) | ||
Wimbledon | F (1939) | ||
US Open | SF (1945) | ||
Gra podwójna | |||
Wimbledon | W (1939) | ||
|
Elwood Thomas Cooke (ur. 5 lipca 1913 w Ogden, zm. 16 kwietnia 2004 w Apopce) – amerykański tenisista, zwycięzca Wimbledonu w grze podwójnej.
Kariera tenisowa
W latach 1939–1941 i 1945 Cooke był klasyfikowany w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, najwyżej w 1945 – nr 4[1]. W rankingu światowym, prowadzonym przez The Daily Telegraph, zajmował w 1939 8. miejsce. W tym właśnie sezonie odniósł największe sukcesy w turnieju wimbledońskim. W singlu wyeliminował m.in. znanego Brytyjczyka Bunny’ego Austina i Niemca Hennera Henkla (nr 5. rozstawienia), a w finale przegrał z rodakiem Bobbym Riggsem w pięciu setach (6:2, 6:8, 6:3, 3:6, 2:6), nie wykorzystując szansy na objęcie prowadzenia 2:0 w setach (prowadził 6:2, 4:1)[2]. W parze z Riggsem odniósł triumf w deblu, po finałowym zwycięstwie nad Brytyjczykami Charlesem Hare i Frankiem Wilde 6:3, 3:6, 6:3, 9:7.
Również w 1939 był w finale gry mieszanej na mistrzostwach USA. W decydującym meczu Cooke i Sarah Palfrey Cooke ulegli Harry’emu Hopmanowi i Alice Marble 7:9, 1:6. Także z Palfrey Cooke triumfował w konkurencji miksta na mistrzostwach Francji, pokonując w finale Simone Mathieu i Franja Kukuljevicia (4:6, 6:1, 7:5). W 1940 Cooke wygrał w parze z Riggsem halowe mistrzostwa USA. Był również zwycięzcą wielu amerykańskich turniejów regionalnych (w singlu i deblu), m.in. zdobył mistrzostwo Oregonu w 1935 w grze pojedynczej oraz w 1935 i 1936 w grze podwójnej[1].
W czasie II wojny światowej służył w marynarce wojennej. W 1941 poślubił swoją dawną partnerkę mikstową Sarah Palfrey. W 1945 na turnieju w Cincinnati małżeństwo Cooke stworzyło parę, która została dopuszczona do konkurencji debla mężczyzn. Przegrali dopiero w finale z parą Bill Talbert i Hal Surface. Na tej samej imprezie Elwood Cooke doszedł do finału gry pojedynczej, w którym uległ Talbertowi.
Finały w turniejach wielkoszlemowych
Gra pojedyncza (0–1)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 7 lipca 1939 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | 6:2, 6:8, 6:3, 3:6, 2:6 |
Gra podwójna (1–0)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 7 lipca 1939 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 3:6, 6:3, 9:7 |
Gra mieszana (1–1)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 17 czerwca 1939 | French Championships, Paryż | Ceglana | ![]() | ![]() ![]() | 4:6, 6:1, 7:5 |
Finalista | 1. | 17 września 1939 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 7:9, 1:6 |
Przypisy
Bibliografia
- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2013-08-20] (ang.).
- p
- d
- e
1901–1910 |
|
---|---|
1911–1920 | |
1921–1930 | |
1931–1939 | |
1940–1950 | |
1951–1960 | |
1961–1970 | |
1971–1980 | |
1981–1990 | |
1991–2000 |
|
- p
- d
- e
1902–1910 |
|
---|---|
1911–1920 | |
1921–1930 | |
1931–1939 | |
1940–1950 | |
1951–1960 | |
1961–1970 | |
1971–1980 | |
1981–1990 | |
1991–2000 |