Admirał Tribuc
![]() Admirał Tribuc, 2017 | |||
Klasa | niszczyciel rakietowy | ||
---|---|---|---|
Typ | Udałoj | ||
Projekt | 1155 (Friegat) | ||
Oznaczenie NATO | Udaloy | ||
Historia | |||
Stocznia | im. A.A. Żdanowa, Leningrad | ||
Położenie stępki | 19 kwietnia 1980 | ||
Wodowanie | 26 marca 1983 | ||
![]() | |||
Nazwa | Admirał Tribuc | ||
Wejście do służby | 30 grudnia 1985 | ||
![]() | |||
Wejście do służby | 1991 | ||
Dane taktyczno-techniczne | |||
Wyporność | standardowa: 6930 t | ||
Długość | 163,5 m | ||
Szerokość | 19 m | ||
Zanurzenie | 5,2 m | ||
Napęd | |||
COGAG: 2 turbiny gazowe marszowe (18 000 KM), 2 turbiny gazowe mocy szczytowej (45 000 KM), 2 śruby | |||
Prędkość | 29 węzłów | ||
Zasięg | 5000 mil morskich przy 14 węzłach | ||
Uzbrojenie | |||
• 2 działa uniwersalne 100 mm (2×I) • 4 działka plot. 30 mm AK-630M (4×I) • 2×IV wyrzutnie rakiet plot. Kinżał (2, 64 pociski) • 8 wyrzutni rakietotorped Rastrub-B (2×IV) • 2 miotacze rbg RBU-6000 (2×XII) | |||
Wyrzutnie torpedowe | 8 wt 533 mm (2×IV), 8 torped pop | ||
Wyposażenie lotnicze | |||
2 śmigłowce Ka-27PŁ | |||
Załoga | 220 (29 oficerów) | ||
|
Admirał Tribuc (ros. Адмирал Трибуц) – radziecki, następnie rosyjski niszczyciel rakietowy projektu 1155 (typu Udałoj, ozn. NATO Udaloy), klasyfikowany oficjalnie jako duży okręt przeciwpodwodny. W czynnej służbie od 1985 roku.
Budowa i opis techniczny
Główny artykuł: Niszczyciele rakietowe projektu 1155.
„Admirał Tribuc” był szóstym zbudowanym okrętem projektu 1155 (Friegat)[1], znanego też od pierwszego okrętu, oraz na zachodzie, jako typ Udałoj (Udaloy)[2]. Okręt został wciągnięty na listę floty już 11 czerwca 1979 roku[2], otrzymując nazwę na cześć admirała Władimira Tribuca (1900–1977). Stępkę położono 19 kwietnia 1980 roku w stoczni im. A.A. Żdanowa w Leningradzie (numer budowy 733), okręt został zwodowany 26 marca 1983 roku, zaś do służby wszedł 30 grudnia 1985 roku[2].
Okręty projektu 1155 były klasyfikowane jako duże okręty przeciwpodwodne (ros. bolszoj protiwołodocznyj korabl, BPK)[1], niemniej na zachodzie powszechnie uznawane są za niszczyciele[3]. Ich zasadniczym przeznaczeniem było zwalczanie okrętów podwodnych, w tym celu ich główne uzbrojenie stanowiło osiem wyrzutni rakietotorped Rastrub-B z ośmioma pociskami i osiem wyrzutni torped kalibru 533 mm przeciw okrętom podwodnym[1]. Ich możliwości w zakresie zwalczania okrętów podwodnych rozszerzały dwa śmigłowce pokładowe Ka-27PŁ[1]. Uzbrojenie przeciwpodwodne uzupełniały dwa dwunastoprowadnicowe miotacze rakietowych bomb głębinowych RBU-6000. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa uniwersalne kalibru 100 mm AK-100 na dziobie oraz dwa zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej w postaci dwóch par sześciolufowych naprowadzanych radarowo działek 30 mm AK-630M (łącznie cztery działka)[1]. Uzbrojenie rakietowe służyło tylko do bliskiej obrony i składało się z dwóch kompleksów pocisków przeciwlotniczych i przeciwrakietowych Kinżał, każdy w składzie czterech bębnowych wyrzutni pionowych, po jednym na dziobie i na rufie (64 pociski). „Admirał Tribuc” był pierwszym okrętem serii, który otrzymał całe przewidziane projektem uzbrojenie i wyposażenie[4].
Okręty wyposażone były w odpowiednie środki obserwacji technicznej, w tym kompleks hydrolokacyjny Polinom z antenami w gruszce dziobowej, podkilową i holowaną[1]. „Admirał Tribuc” otrzymał pełny zestaw wyposażenia późnych okrętów tego typu, obejmujący między innymi stację radiolokacyjną dozoru ogólnego Friegat-MA (MR-750) na maszcie rufowym i stację do wykrywania celów niskolecących Podkat na maszcie dziobowym oraz wyrzutnie celów pozornych PK-2 i PK-10[4].
Napęd stanowią dwa zespoły turbin gazowych M9 w systemie COGAG, napędzające po jednej śrubie. Każdy składa się z turbiny marszowej D090 o mocy 9000 KM) i turbiny mocy szczytowej DT59 o mocy 22 500; łączna moc napędu wynosi 63 000 KM[1]. Prędkość maksymalna wynosi 29 węzłów, a ekonomiczna 18 węzłów[5].
Służba
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Admiral_Tributs_-_Rear_View.jpg/220px-Admiral_Tributs_-_Rear_View.jpg)
„Admirał Tribuc” od 15 lutego 1986 roku wchodził w skład Floty Oceanu Spokojnego[2].
W dniach 18–23 listopada 1987 złożył wizytę w Adenie, a 16–21 maja 1990 roku na wyspie Penang w Malezji[6]. Od 5 grudnia 1992 do 23 maja 1993 roku działał w ramach sił międzynarodowych na Zatoce Perskiej[6].
Od 22 grudnia 1994 roku do 2003 roku pozostawał w rezerwie, przechodząc długotrwały remont we Władywostoku[2][6]. W dniach 10–15 lutego 2004 roku złożył wizytę w Inczon z okazji stulecia bitwy pod Czemulpo[6].
8–9 listopada 2008 ewakuował 22 rannych z atomowego okrętu podwodnego „Nierpa”, na którym wybuchł pożar[7].
W 2016 roku znajdował się wciąż w służbie, z numerem burtowym 564[8].
W grudniu 2021 roku w związku z przygotowaniami do inwazji na Ukrainę wypłynął w składzie grupy krążownika „Wariag” z Władywostoku na Morze Śródziemne, gdzie następnie działał, nie wpływając na Morze Czarne[9]. Między innymi w lipcu 2022 okręty te śledziły amerykańską grupę lotniskowca USS „Harry S. Truman” (CVN-75) na Adriatyku[9].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g Apalkow 2005 ↓, s. 56-57.
- ↑ a b c d e Bierieżnoj 1995 ↓, s. 18.
- ↑ Vego 1986 ↓, s. 34.
- ↑ a b Apalkow 2005 ↓, s. 56-59.
- ↑ Apalkow 2005 ↓, s. 53.
- ↑ a b c d Apalkow 2005 ↓, s. 61.
- ↑ 20 ofiar awarii okrętu podwodnego. Agencja Lotnicza Altair, 08-11-2008. [dostęp 2020-11-16].
- ↑ Car′kow 2015 ↓, s. 13.
- ↑ a b Gianluca Di Feo: Rosyjska flota kontra amerykański lotniskowiec na Morzu Śródziemnym [LA REP]. wyborcza.pl, 15 sierpnia 2021. [dostęp 2022-08-18].
Bibliografia
- Jurij Apalkow: Korabli WMF SSSR. Tom III. Protiwołodocznyje korabli. Czast 1. Bolszyje protiwołodocznyje i storożewyje korabli. Sankt Petersburg: Galeja Print, 2005. ISBN 5-8172-0094-5. (ros.).
- Siergiej Bierieżnoj: Sowietskij WMF 1945-1995. Kriejsiera, bolszyje protiwołodocznyje korabli, esmincy (СОВЕТСКИЙ ВМФ 1945-1995. Крейсера, большие противолодочные корабли, эсминцы). 1995, seria: Morskaja Kollekcyja. Nr 1/1995. (ros.).
- A. Car′kow: Rossijskij Wojenno-Morskoj Fłot 2016 g.. 2015, seria: Morskaja Kollekcyja. nr 12(193)/2015. (ros.).
- Milan Vego: Soviet Navy Today. Londyn: Arms & Armour Press, 1986, seria: Warships Illustrated. No.6. ISBN 0-85368-763-3. (ang.).
- p
- d
- e
projektu 1155 (Udaloy) |
|
---|---|
projektu 1155.1 (Udaloy II) |